Rouwverwerking bij kinderen blijft een lastig onderwerp. Iedere ouder kijkt er op een andere manier tegen aan en gaat er op een andere manier mee om. Ik denk dat het vooral belangrijk is om erover te blijven praten met de kinderen, zodat ze het een plekje kunnen geven als een dierbare is overleden.

Helaas hebben onze kinderen al best veel meegemaakt. En een paar jaar geleden ging ik hier weer anders mee om dan nu. In de kraamtijd na de geboorte van Faylin overleed een opa van de kinderen(de vader van mijn toenmalige partner). Jamie was 5 jaar en Owen 3 jaar. Dit was zo’n heftige tijd, dat ik toendertijd heb besloten om ze niet mee te nemen naar de crematie. Ik vond ze nog zo jong en wilde ze beschermen tegen al dit verdriet. Het speelde ook wel mee dat ze deze opa niet heel vaak zagen. 

Een paar jaar later, (inmiddels was ik gescheiden en samen met Johan) moesten we helaas afscheid nemen van ons mannetje Roan bij 22 weken zwangerschap. Hier kun je daar alles over lezen http://mamavriendin.nl/geboorte-en-afscheid-roan/

Op het moment dat we wisten dat we niet anders konden dan deze zwangerschap af te breken, heb ik contact gezocht met een maatschappelijk werkster. Vooral om advies te vragen over in hoeverre het raadzaam was om de kinderen hierin te betrekken. Het advies was duidelijk: het vooral overlaten aan wat de kinderen zelf willen. Dit hebben we dan ook gedaan en twee kinderen wilden hem wel heel graag nog vasthouden en eentje wilde dit niet. En dit hebben we ook absoluut niet opgedrongen. Hij heeft hem wel even gezien en dat was genoeg voor hem. Dit is zeker een goed besluit geweest, want we hebben dit verdriet als gezin goed verwerkt en Roan hoort er ook echt nog bij. We kunnen er ook heel goed over praten.

Weer twee jaar later overleed de vader van Johan nadat hij ruim een half jaar in het ziekenhuis had gelegen. De kinderen hadden in de drie jaar dat ze hem kenden echt een goede band met hem opgebouwd en zagen hem toch echt wel als een lieve opa die ze altijd verwenden. Twee kinderen besloten om mee te gaan naar de crematie. Mijn dochter was toen zes jaar en mijn zoon elf  jaar. Dit was voor hun de eerste crematie die ze mee maakten. Faylin had heel veel verdriet, maar toch is ook dit weer goed geweest voor de verwerking. 

Twee weken geleden kregen we te horen dat de oma van de drie oudste kinderen was overleden. Ze hadden haar al een tijdje niet meer gezien of gesproken. Dit komt vooral ook doordat er geen contact meer met hun vader is. Toch heb ik ook nu besloten om ze het sowieso te vertellen en het weer aan hun over te laten. Wederom kozen de oudste en mijn dochter ervoor om mee te gaan. Weer heel veel verdriet, maar ik hoop dat ze ook dit goed zullen verwerken. Het is niet niks om zoveel mee te maken op zo’n jonge leeftijd. 

Ieder kind verwerkt het dus op zijn eigen manier. Hoe moeilijk dit soms ook zal zijn! Hebben jullie weleens te maken gehad met rouwverwerking bij de kinderen en hoe gingen jullie hiermee om?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *