Categorieën
Home Mama

Marley zes weekjes oud

Marley is alweer zes weekjes oud en dus de hoogste tijd voor een update over hoe het met ons kleine mannetje gaat. Marley doet het echt supergoed: hij eet goed, slaapt goed en groeit goed. Echt een wonderbaby!

Het liefst slaapt Marley van fles tot fles. We moeten hem heel vaak wakker maken voor zijn flesje, omdat hij gewoon geen kick geeft. Soms vinden we hem zelfs te rustig hihi. In de nacht komt hij wel 1 keer voor een flesje, maar dan nog is het alleen een beetje mopperen. Overdag slaapt hij nu ook vaak boven in zijn ledikantje. Als hij beneden in de box slaapt, staan de kinderen vaak bij ieder zuchtje in zijn slaap alweer bij hem. Boven krijgt hij toch wat meer rust. Het is alleen wel ongezellig, want we zien hem niet meer zo vaak hihi.

Marley huilt echt bijna nooit. Als hij vanaf zijn geboorte tot nu een half uur heeft gehuild in totaal dan is het veel. Echt een voorbeeldige baby. Ik kan het soms bijna niet geloven hoe makkelijk hij is. Hopelijk zal dit zo blijven. Moet maar niet te vaak roepen hoe lief hij is!!

Marley drinkt zijn flesjes allemaal leeg, hij drinkt nu meestal zes flesjes van 120 ml per dag. En net als bij de andere kinderen drinkt hij ze lekker snel leeg! Vorige week naar het consultatiebureau geweest en toen was hij 4700 gram en 54 cm. Vandaag naar de kinderarts geweest en nu was hij al 5 kilo en 57 cm. Het gaat zo snel!

Bij het consultatiebureau was alles prima! Met 3 maandjes krijgt hij wel een echo voor zijn heupjes, omdat hij na 32 weken zwangerschap in stuit heeft gelegen. De CB arts zag ook wel wat verschil in plooien bij zijn beentjes, maar dit wilde niet alles zeggen. Dus we wachten het af.

Vandaag moesten we naar de kinderarts, naar het baby spreekuur in de kinderkliniek. Tijdens de bevalling had Marley in het vruchtwater gepoept. Daarom werd hij gezien door een kinderarts vlak na de bevalling. En dan is de protocol dat je zes weekjes daarna nog even naar de kinderarts komt. Alles was goed, alleen hij heeft een zware buikademhaling. Dit komt veel vaker voor bij baby’s, maar volgende maand moeten we wel even terugkomen. Om te zien of dit dan minder is geworden. Hij is wel ook verkouden momenteel, dus misschien heeft het hiermee te maken.

De co-assistent die ons hielp op het baby spreekuur vertelde dat net voor ons ook een baby was die Marley heette, maar dan een meisje en ook op 22 februari was geboren in het Flevoziekenhuis. Hoe toevallig is dat! Echt heel grappig!

De kraamtijd is nu toch wel echt officieel voorbij. We hebben alle versiering weggehaald. Alle geboortekaartjes weggehaald, die ga ik uiteraard wel inplakken. Net als ik bij de andere kinderen heb gedaan. Wat is het snel gegaan! Maar we hebben echt alleen maar genoten en we genieten nog steeds van onze lieve Marley.

De afgelopen weken is Marley (en wij) zo verwend door familie, vrienden, buren en kennissen. Bloemen, cadeautjes, kaartjes, lekkers voor de grote kinderen en zelfs biefstuk en ossenworst voor mij, wat ik zo had gemist! Echt superlief allemaal! Voel me echt gezegend met zoveel lieve mensen om ons heen.

Categorieën
Home Mama

De geboorte van Marley

Marley is inmiddels alweer bijna 6 weekjes oud. Ik kreeg van meerdere mensen de vraag hoe deze bevalling is gegaan, dus bij deze zal ik mijn bevallingsverhaal met jullie delen.

Zoals jullie weten was ik maandag 18 februari uitgerekend, maar Marley bleef nog lekker warm binnen zitten. In de week daarvoor op woensdag 13 februari moest ik naar het ziekenhuis, omdat ik dacht dat ik vruchtwater had verloren. Dit bleek niet zo te zijn, maar de arts zag toen wel al dat ik wat ontsluiting had. En hij wist zeker dat de bevalling niet lang op zich zou laten wachten. Inmiddels waren we een week verder en ik was er klaar voor! Ook de kinderen waren er meer dan klaar voor. Zij hadden vakantie en hadden zich er echt op in gesteld dat een van deze dagen hun broertje werd geboren.

Ik belde woensdag met de verloskundige of ik gestript kon worden en donderdagochtend mocht ik komen op een spoedplekje. De assistente zei dat ik het dan kon overleggen en eventueel gestript kon worden. Gelukkig was de verloskundige het hier mee eens en ik had ook al 3 cm ontsluiting. Ik werd gestript en we gingen weer naar huis.

Thuis aangekomen lekker op de bank geploft en voelde nog niks. Toen ik in de middag een dutje ging doen begon het te rommelen. Maar dit was echt nog maar een wee per uur en af en toe een half uur. Na het eten werd het wat vaker, maar absoluut nog niet heftig. Ik besloot om even te gaan douchen. Johan verbood me bijna om te gaan douchen hihi. De laatste paar dagen had ik in de avond steeds last van buikpijn op en af. En als ik dan ging douchen nam de pijn af en Johan wilde natuurlijk heel graag dat het ging doorzetten!

Ook deze keer nam de pijn weer af. Na het douchen weer op de bank geploft en tv gekeken. Er kwam steeds vaker een wee. Rond 22.15 uur kwamen ze om de 10 minuten. Ik appte mijn moeder voor de zekerheid dat ze nog maar niet moest gaan slapen. Een half uur later kwamen ze steeds om de 5 a 10 minuten en belde ik naar het ziekenhuis. Omdat het met Daley zo snel was gegaan, wilde ik geen risico nemen en snel in het ziekenhuis zijn. Ik mocht dan ook gelijk komen. Inmiddels was mijn moeder onderweg naar ons huis. Ik had Jamie naar beneden geroepen, want hij lag nog maar net in bed. Jamie zei nog dat het helemaal niet leek alsof ik bijna ging bevallen. En inderdaad had ik af en toe een wee, maar meer dan dat was het niet. Wij gingen vast weg en de kinderen waren even 10 minuten alleen thuis. Ging goed!

Op weg naar het ziekenhuis heb ik geen wee gehad. Ook toen we van de auto naar de ingang liepen had ik nergens last van. Op de afdeling aangekomen liepen we met een verpleegkundige mee die ons naar een verloskamer zou brengen. Het was alleen nog niet duidelijk welke, dus dit vroeg ze aan een collega. Deze collega keek echt heel vragend of het wel echt een verloskamer moest zijn. Waarschijnlijk omdat ik daar nog rondliep of er niks aan de hand was en eerlijk gezegd voelde ik me ook zo.

Op de verloskamer aangekomen kwam er om de vijf a tien minuten een wee, maar nog steeds niet heel heftig. De verloskundige toucheerde me en ik had drie centimeter ontsluiting. Daarna moest ik aan de CTG, wat ik altijd erg vervelend vind omdat ik dan op mijn rug moet liggen en dan dus niet op mijn manier de weeen opvangen. Ik was dan ook blij dat ik na een uurtje van de CTG af mocht en ging gelijk douchen. Dan kan ik het beste de pijn opvangen. Ik heb heel lang gedoucht. Na een uur kreeg ik om de minuut een wee en vroeg ik Johan om op het knopje te drukken, want het ging nu wel erg snel. De verpleegkundige kwam en ze vroeg of ik persdrang had. Dat had ik niet, dus mocht ik wat haar betreft gewoon blijven douchen. Na 10 minuten ofzo bleven de weeen maar komen en besloot ik toch maar om onder de douche vandaan te gaan.

Niet lang daarna voelde ik al druk en werd de verloskundige erbij gehaald. Toen ik net binnen kwam op de afdeling had ze geconstateerd dat mijn vliezen nog niet waren gebroken en ze bood aan dit te doen, maar dan zou het wel heel snel gaan. Ik heb er toen voor gekozen dit niet te doen, zodat de pijn zich langzaam kon opbouwen. Nu keek de verloskundige weer en ik had inmiddels zeven cm ontsluiting. Tijd om de vliezem door te prikken! Nadat ze dit had gedaan werd de pijn steeds heviger. Dus dit kon niet lang meer duren…. en inderdaad 16 minuten nadat mijn vliezen waren doorgeprikt is Marley geboren na 2 keer persen! Gelijk bij de eerste perswee kwam het hoofdje eruit. Het is dat ik van de verloskundige even moest wegpuffen, anders was het al met 1 keer persen gebeurd.

Op vrijdagochtend heeeeel vroeg om 02.33 uur is Marley geboren. Wat een mooie kereltje en wat was hij klein! Uiteraard de allermooiste baby van de hele wereld!

De verloskundige kwam later nog even gedag zeggen, voordat haar dienst erop zat. Het bleek een hele drukke nacht te zijn geweest met veel complicaties in de andere verloskamers. Die van mij was heel mooi en voorspoedig verlopen en zo’n bevalling wenste ze iedere moeder toe. Dus het was eigenlijk een droombevalling!

Categorieën
Home Mama

Eindelijk!!

Vorig weekend voelde ik eindelijk ons kleine mannetje. Heerlijk! Heb er deze keer zolang op moeten wachten. Ik had gehoopt dat ik hem eerder zou voelen door mijn gewichtsverlies, maar dit sloeg natuurlijk helemaal nergens op… De placenta zit deze keer ook weer aan de voorkant net als bij Daley en daardoor voel ik hem sowieso later en misschien ook wel minder, dat weet ik eigenlijk niet…

Ik ben in ieder geval blij dat ik nu weer mag genieten van dit fijne gevoel. Een mooi nieuw leventje in mijn buik is nu nog meer aanwezig nu ik hem mag voelen bewegen. Vanmorgen heeft Johan hem ook voor het eerst mogen voelen. Ik kan niet wachten tot ook de kinderen hem goed kunnen voelen bewegen. Faylin kan in ieder geval niet wachten!

Bij hoeveel weken zwangerschap voelden jullie leven??