Categorieën
Home Mama

De geboorte van Marley

Marley is inmiddels alweer bijna 6 weekjes oud. Ik kreeg van meerdere mensen de vraag hoe deze bevalling is gegaan, dus bij deze zal ik mijn bevallingsverhaal met jullie delen.

Zoals jullie weten was ik maandag 18 februari uitgerekend, maar Marley bleef nog lekker warm binnen zitten. In de week daarvoor op woensdag 13 februari moest ik naar het ziekenhuis, omdat ik dacht dat ik vruchtwater had verloren. Dit bleek niet zo te zijn, maar de arts zag toen wel al dat ik wat ontsluiting had. En hij wist zeker dat de bevalling niet lang op zich zou laten wachten. Inmiddels waren we een week verder en ik was er klaar voor! Ook de kinderen waren er meer dan klaar voor. Zij hadden vakantie en hadden zich er echt op in gesteld dat een van deze dagen hun broertje werd geboren.

Ik belde woensdag met de verloskundige of ik gestript kon worden en donderdagochtend mocht ik komen op een spoedplekje. De assistente zei dat ik het dan kon overleggen en eventueel gestript kon worden. Gelukkig was de verloskundige het hier mee eens en ik had ook al 3 cm ontsluiting. Ik werd gestript en we gingen weer naar huis.

Thuis aangekomen lekker op de bank geploft en voelde nog niks. Toen ik in de middag een dutje ging doen begon het te rommelen. Maar dit was echt nog maar een wee per uur en af en toe een half uur. Na het eten werd het wat vaker, maar absoluut nog niet heftig. Ik besloot om even te gaan douchen. Johan verbood me bijna om te gaan douchen hihi. De laatste paar dagen had ik in de avond steeds last van buikpijn op en af. En als ik dan ging douchen nam de pijn af en Johan wilde natuurlijk heel graag dat het ging doorzetten!

Ook deze keer nam de pijn weer af. Na het douchen weer op de bank geploft en tv gekeken. Er kwam steeds vaker een wee. Rond 22.15 uur kwamen ze om de 10 minuten. Ik appte mijn moeder voor de zekerheid dat ze nog maar niet moest gaan slapen. Een half uur later kwamen ze steeds om de 5 a 10 minuten en belde ik naar het ziekenhuis. Omdat het met Daley zo snel was gegaan, wilde ik geen risico nemen en snel in het ziekenhuis zijn. Ik mocht dan ook gelijk komen. Inmiddels was mijn moeder onderweg naar ons huis. Ik had Jamie naar beneden geroepen, want hij lag nog maar net in bed. Jamie zei nog dat het helemaal niet leek alsof ik bijna ging bevallen. En inderdaad had ik af en toe een wee, maar meer dan dat was het niet. Wij gingen vast weg en de kinderen waren even 10 minuten alleen thuis. Ging goed!

Op weg naar het ziekenhuis heb ik geen wee gehad. Ook toen we van de auto naar de ingang liepen had ik nergens last van. Op de afdeling aangekomen liepen we met een verpleegkundige mee die ons naar een verloskamer zou brengen. Het was alleen nog niet duidelijk welke, dus dit vroeg ze aan een collega. Deze collega keek echt heel vragend of het wel echt een verloskamer moest zijn. Waarschijnlijk omdat ik daar nog rondliep of er niks aan de hand was en eerlijk gezegd voelde ik me ook zo.

Op de verloskamer aangekomen kwam er om de vijf a tien minuten een wee, maar nog steeds niet heel heftig. De verloskundige toucheerde me en ik had drie centimeter ontsluiting. Daarna moest ik aan de CTG, wat ik altijd erg vervelend vind omdat ik dan op mijn rug moet liggen en dan dus niet op mijn manier de weeen opvangen. Ik was dan ook blij dat ik na een uurtje van de CTG af mocht en ging gelijk douchen. Dan kan ik het beste de pijn opvangen. Ik heb heel lang gedoucht. Na een uur kreeg ik om de minuut een wee en vroeg ik Johan om op het knopje te drukken, want het ging nu wel erg snel. De verpleegkundige kwam en ze vroeg of ik persdrang had. Dat had ik niet, dus mocht ik wat haar betreft gewoon blijven douchen. Na 10 minuten ofzo bleven de weeen maar komen en besloot ik toch maar om onder de douche vandaan te gaan.

Niet lang daarna voelde ik al druk en werd de verloskundige erbij gehaald. Toen ik net binnen kwam op de afdeling had ze geconstateerd dat mijn vliezen nog niet waren gebroken en ze bood aan dit te doen, maar dan zou het wel heel snel gaan. Ik heb er toen voor gekozen dit niet te doen, zodat de pijn zich langzaam kon opbouwen. Nu keek de verloskundige weer en ik had inmiddels zeven cm ontsluiting. Tijd om de vliezem door te prikken! Nadat ze dit had gedaan werd de pijn steeds heviger. Dus dit kon niet lang meer duren…. en inderdaad 16 minuten nadat mijn vliezen waren doorgeprikt is Marley geboren na 2 keer persen! Gelijk bij de eerste perswee kwam het hoofdje eruit. Het is dat ik van de verloskundige even moest wegpuffen, anders was het al met 1 keer persen gebeurd.

Op vrijdagochtend heeeeel vroeg om 02.33 uur is Marley geboren. Wat een mooie kereltje en wat was hij klein! Uiteraard de allermooiste baby van de hele wereld!

De verloskundige kwam later nog even gedag zeggen, voordat haar dienst erop zat. Het bleek een hele drukke nacht te zijn geweest met veel complicaties in de andere verloskamers. Die van mij was heel mooi en voorspoedig verlopen en zo’n bevalling wenste ze iedere moeder toe. Dus het was eigenlijk een droombevalling!

Categorieën
Home Mama

De geboorte van Jamie

Mijn allereerste bevalling: de bevalling van Jamie. We gaan ruim 14 jaar terug in de tijd. De 2o weken echo bestond nog niet eens! We kregen alleen een termijnecho en dat was het. Daar kan je je nu toch niks meer bij voorstellen?? En dan was het pas 14 jaar geleden!

Maar goed…ik dwaal af…terug naar mijn bevallingsverhaal. Ik was inmiddels 39 weken en 6 dagen zwanger en was al dagen aan het wachten. Ik vond het superspannend en zag echt heel erg op tegen de pijn van de bevalling. Ik las alleen maar horror bevallingsverhalen om me heen, wat ook niet echt hielp natuurlijk.

Ik was op 5 december uitgerekend. Hoe verzin je het?? Ik hoopte zo dat hij niet op 5 december geboren zou worden. Op 4 december werd ik wakker en voelde ik iets zakken in mijn buik. Verder niks aan de hand, dus ik heb me gedoucht en aangekleed. Ik ging met mijn ouders shoppen in Lelystad en er was geen enkele reden om dit af te zeggen. 

We stonden in een boekenwinkel een babyboek uit te zoeken toen ik iets voelde lopen. We zijn naar de dichtstbijzijnde toiletten gelopen en gelukkig viel het mee. We hebben nog geluncht in een restaurantje. Daarna weer gelopen en begon ik steeds wat krampjes te voelen. Het werd steeds ietsje erger en ik moest op een gegeven moment wel steeds even stil staan als er een wee kwam. We zijn rustig naar huis gereden en daar hebben we mijn toenmalige partner gebeld dat hij rustig aan naar huis kon komen. 

We hadden het ziekenhuis gebeld, maar hoefden pas die kant op te komen als de weeën om de 5 minuten zouden komen een uur lang. Rond 17 uur was het toch echt tijd om richting het ziekenhuis te gaan. Daar aangekomen werd ik eerst naar een kamertje gebracht waar ze me toucheerden en ik had inderdaad 5 cm ontsluiting. Wat me het meest is bijgebleven is dat die verloskundige aan mijn inlegkruisje ging ruiken of ik echt vruchtwater had verloren!! Dit was het geval, want het rook zoetig, maar het zal je baan maar zijn…..ik moet er in ieder geval niet aan denken.

Daarna mocht ik naar een verloskamer en de weeën werden steeds heftiger. Ik kon ze wel goed opvangen, maar kon absoluut geen licht en geluiden om me heen verdragen. Iedereen om me heen die geluid maakte kreeg de volle laag. Een barende vrouw kan echt heel onaardig zijn!! En dat is nog zacht uitgedrukt in mijn geval hihi. Mijn toenmalige partner en mijn vader zaten elk aan 1 kant van het bed en ik heb hun handen letterlijk fijn geknepen. Uiteindelijk was het zover en mocht ik rond half 8 persen. Ik raakte lichtelijk in paniek, maar de verloskundige sprak me streng toe: we zijn hier niet om te panieken, maar om te bevallen. Dit was goed voor mij. Hierdoor werd ik rustig en was ik weer even gefocust. Na 14 minuten persen was mijn eerste zoon er :Jamie. 

De navelstreng moest heel snel worden doorgeknipt, want hij huilde niet meteen en er werd met een slangetje in zijn keel gegaan en daarna liet hij van zich horen! Gelukkig!! Wat was (en ben) ik gelukkig en trots op dit mooie mannetje. 

Categorieën
Home Mama

Samen jarig

Vandaag zijn Jamie en Faylin allebei jarig. Als ik hun beider geboortedata moet doorgeven zijn mensen altijd even verward of verrast. Het komt dan ook eigenlijk niet voor dat ik er geen reactie op krijg. Het is natuurlijk ook wel heel speciaal: broer en zus op dezelfde dag jarig, als ze geen tweeling zijn.

Ik had dit dan ook echt niet verwacht. Ik was van Faylin uitgerekend op vrijdag 27 november, maar toen de dag daar was gebeurde er niks en de dagen daarna was er ook nog geen enkel teken dat de bevalling zou beginnen. Bij Owen, drie jaar eerder was ik ook pas bevallen met 40+3 dus vond het nog niet eens zo gek en ik voelde me ook nog heel goed en energiek. Ik was over de 40 weken maar fietste gewoon nog een paar keer per dag heen en weer naar school.

Ik had rond de 40 weken een afspraak bij de verloskundige en zij stelde voor om me op donderdag 3 december te strippen om zo de bevalling misschien op gang te kunnen brengen. Ik vroeg haar of dit eerder kon, want Jamie was de dag erna jarig en de dag daarna natuurlijk pakjesavond. Dit vond ook de verloskundige niet echt een goede timing en ik mocht op dinsdag 1 december terugkomen.

Dit was dus de dag dat ik werd gestript. Helaas bleek dit niet te helpen en uiteindelijk brak mijn water op donderdagavond rond half 6 en in de nacht rond 3 uur was daar ons kleine prinsesje!! Geboren op de vijfde verjaardag van grote broer Jamie. De kinderen wisten van niks en werden in de ochtend wakker en hadden ineens een zusje. Jamie werd dus wakker en kreeg allemaal cadeautjes en een heel groot cadeau!

Wat een rare dag was dit voor hem, want hij vierde zijn verjaardag, hij vierde sinterklaas op school en hij vierde dat zijn zusje was geboren. Deze foto vind ik daarom zo bijzonder; een sinterklaas shirt, een verjaardagshoed en een geboorteslinger op de achtergrond. En uiteraard ging voor hem gewoon alles door en mocht hij gewoon zijn vijf kaarsjes uitblazen en echt jarig zijn.

Vandaag vieren we dat dit alweer negen jaar geleden is en ik ben supertrots op deze twee kanjers!

Categorieën
Home Mama

Geboorte en afscheid Roan

We waren pas een half jaar samen, maar een kindje van ons samen was al meer dan welkom. Toen we elkaar voor het eerst ontmoetten hoopten we al meteen dat er nog een kindje van ons samen ging komen. Ik had natuurlijk al drie kinderen met mijn ex-man, maar Johan had nog geen kinderen. De geboorte van een kindje samen zou ons gezin compleet maken.

Eind december 2013 hadden we een positieve test in ons handen…..we hadden ook weer niet verwacht dat ik zo snel zwanger zou zijn….maar we waren heel gelukkig. Johan maakte alles voor het eerst mee: de eerste echo, afspraak met verloskundige, hartje luisteren etc. Ook de kinderen waren superblij met het nieuws dat er een kindje bij kwam. Ik voelde me deze zwangerschap ook goed en alles leek ook goed te gaan. Bij zestien weken zwangerschap zijn we met de kinderen naar Utrecht gereden voor een geslachtsbepalingsecho. Het is een jongen!!! Enthousiast belden we in de auto naar opa en oma: We krijgen een broertje!!!!

Een paar weken later was het tijd voor de twintig weken echo. Ben benieuwd of het nog wel steeds een jongetje is, zei ik tegen Johan en daar dacht ik eigenlijk ook het meeste aan. Na drie normaal verlopen zwangerschappen en drie gezonde kinderen zag ik de twintig weken echo meer als een extra mogelijkheid om de kleine nog eens te mogen bewonderen. Bij de zwangerschap van Jamie in 2004 kreeg ik niet eens een twintig weken echo!

De echoscopiste bekeek alles en er was eigenlijk nog niet veel aan de hand. Maar al snel werd duidelijk dat ze haar twijfels had bij de hoofdomtrek. Ik dacht nog…het zal wel een vergissing zijn..maar met de seconde zag ik het gezicht van haar ernstiger kijken. Hierdoor raakten Johan en ik heel verward. We begrepen er in eerste instantie niet veel van. Maar al snel begrepen we dat het goed mis was. De omtrek van het hoofdje was veel kleiner dan verwacht en er was een uitstulping te zien op het achterhoofd. We hebben meer dan een uur binnen gezeten, terwijl het normaal niet langer duurt dan 20 minuten. Ik moest opvang regelen voor de kinderen, want die kwamen al uit school. Gelukkig was dat gelukt, maar wat een gedoe allemaal. We werden doorgestuurd naar het AMC , waar we ons de volgende dag al moesten melden. We waren echt van slag. Die middag en avond hebben we vol met twijfels doorgebracht, maar ook met doen alsof er niks aan de hand is. We hadden namelijk besloten de kinderen nog niks te vertellen tot we meer duidelijkheid hadden.

De volgende dag moesten we ons gelukkig  al vroeg in het AMC melden. En het werd ook al heel snel duidelijk dat dit geen vergissing was…helaas… Ons kindje had een klein hoofdje met een uitstulping op het achterhoofd ter grootte van een vierde van het hoofdje en een deel van de hersenen zat hierin. Er werd ook meteen gezegd door alle artsen dat deze aandoening niet verenigbaar is met het leven. Als we de zwangerschap door zouden zetten dan zou het voor mij gevaar op kunnen leveren en ons kindje zou vlak voor, tijdens of na de bevalling alsnog overlijden. Er was een hele kleine kans dat het nog wel zou leven maar dan als kasplantje. Johan en ik keken elkaar aan en wisten beiden dat we afscheid zouden moeten nemen van ons eerste kindje samen. Hier is echt nooit enige twijfel over geweest, omdat de artsen duidelijk waren over de kansen van het kindje. Ook dachten de artsen te zien dat hij maar 1 nier had, later na autopsie zou  blijken dat dit ook zo was.

Ons besluit stond dus vast dat we dit kindje zouden gaan verliezen. Maar toch kregen we hiervoor van de artsen bedenktijd. Een paar dagen later stond er een vruchtwaterpunctie gepland, omdat ze dan konden zien of het om een chromosoomafwijking zou gaan. Ook hadden we weer een gesprek met een arts. Op dit moment maakten we dus definitief bekend dat we zwangerschapsafbreking wilden. En dit was ook zeer zeker de enige juiste beslissing volgens de artsen, wat ons sterkten in onze beslissing. Dinsdag 22 april, de dag na pasen zouden we ons om half 7 moeten melden in het AMC.

Dit duurde dus zeker nog bijna twee weken!! Ik voelde hem al heel goed bewegen en ik wist dus gewoon dat dit mooie gevoel binnenkort zou stoppen en dat dit kwam door ons besluit. Dit soort gedachtes gingen toch echt wel door mijn hoofd. Inmiddels hadden we het de kinderen ook verteld en ze waren er ook erg van geschrokken, maar zoals kinderen zijn gingen ze er ook heel luchtig mee om. Dit was vaak erg confronterend, maar voor ons ook een hele goede manier om het grote verdriet te verwerken. Faylin vertelde aan iedereen die het horen wilde: mijn mama heeft een baby in haar buik en die gaat dood! Ik schrok er niet eens meer van, maar de mensen aan wie ze het vertelde des te meer en daar schrok ik dan weer van…..Heel heftig! Faylin was natuurlijk nog maar vier jaar en ging hier op een hele andere manier mee om dan de jongens. Dit heeft ons er wel toe gedwongen om er over te praten, we hadden geen keus. Ik denk dat dit ons echt beter door het verwerkingsproces heeft geholpen.

Twee dagen voor 22 april hadden we een afspraak bij het AMC. Er werden controles bij me gedaan en ik moest een pil slikken die alles in werking zette. Ik weet het helaas niet meer precies, maar deze pil zorgde er volgens mij voor dat mijn lichaam zich ging voorbereiden op de bevalling. Dit was ook echt weer even een heftig moment. Wat was ik zenuwachtig! Maar we gingen ook gewoon weer door, wat niet anders kan met drie kinderen. Hebben nog twee gezellige paasdagen gehad met de kinderen. Einde van de tweede paasdag gingen de kinderen bij mijn ouders logeren, zodat wij die dinsdag ons vroeg konden melden bij het AMC. De avond ervoor in bed heb ik bewust afscheid genomen van ons mannetje.

Rond half 7 waren we in het AMC. We kregen een verloskamer toegewezen en het was de bedoeling dat ik gelijk twee pillen kreeg ingebracht, waardoor de bevalling op gang zou komen. Maar dit kon ik niet. Dit was echt de moeilijkste beslissing in mijn leven. Ik wist dat als deze pillen werden ingebracht alles op gang zou komen, de bevalling en de pijn uiteraard, maar uiteraard ook de pijn van binnen, het verdriet. Na twee uur huilen, huilen, huilen kon ik het aan en ben ik ervoor gegaan. Want blijven uitstellen was ook geen optie. Binnen vier uurtjes kwamen de weeen op gang en werd de pijn steeds heviger. Uiteindelijk is onze Roan om half vier ter wereld gekomen. Ik voelde opluchting (want geen pijn meer), wanhoop, verdriet, blijdschap. Allerlei gevoelens door elkaar. Heel verwarrend! Roan heeft nog even geleefd toen hij nog aan de navelstreng zat, maar zelfstandig ademen is natuurlijk nog niet mogelijk met 22 weken.

Hij was al zo af en zo mooi. Vantevoren had ik verwacht dat ik het eng zou vinden om hem te zien, maar ik vond hem zo mooi. En zag ook al herkenbare uiterlijkheden. Hij had mijn oren en hij leek echt op Johan. Ik was ook zo trots op dit kleine mannetje. Hoe gek dit misschien ook klinkt.

Mijn vader was ook nu weer bij de bevalling aanwezig net als bij mijn vorige bevallingen. Mijn moeder wachtte op de gang met de kinderen. Toen Roan er was hebben ze ook even bij hem gekeken en Jamie en Faylin wilden hem ook nog even heel graag vasthouden. Ik had een paar dagen hiervoor wel advies gevraagd aan een maatschappelijk werkster. Zij zei ook dat we het zeker moesten toelaten en dat ze zelf zouden aangeven wat ze wilden. Dit zou alleen maar goed zijn voor de verwerking.

We hadden een paar dagen daarvoor contact opgenomen met stichting Early Birds. Diverse fotografen zijn verbonden aan deze stichting en maken kosteloos de mooiste foto´s van te vroeg geboren kinderen en vlinderkindjes zoals Roan. Wij hebben hierdoor echt hele mooie foto´s van Roan als herinnering.

De verpleegkundigen van het AMC waren echt superlief en begaan met ons. Er werd heel goed voor ons gezorgd. We hebben alle ruimte gekregen om afscheid te nemen. We hebben hem vastgehouden en naar hem gekeken zolang het kon.

Rond negen uur was dan toch echt het moment van afscheid aangebroken. We hadden ervoor gekozen om hem in een doosje van het ziekenhuis neer te leggen.

Dit was het allermoelijkste moment. Maar we hebben er echt goed de tijd voor genomen om afscheid te nemen. Voor altijd in ons hart. Dag lieve Roan.